خیال روی تو در هر طریق همره ماست

هفت سین من کو

سیب ها را با هم
دسته ای سبزه و
سرد
زرد
. . .
ای زمستان دگر بازنگرد.

نوروزتان از غم دور

اثیری من

بر اطلس فیروزه گون

كودكانه

در شب سرد زمستاني

من چراغم را در آمد رفتن ِ همسايه‌ام افروختم در يک شب ِ تاريک

و شب ِ سرد ِ زمستان بود ،

باد می‌پيچيد با کاج ،

در ميان ِ کومه‌ها خاموش

گم شد او از من جدا زين جاده‌ی ِ باريک .

و هنوزم قصّه بر يادست

وين سخن آويزه‌ی ِ لب :

که می‌افروزد ؟ که می‌سوزد ؟

چه کسی اين قصّه را در دل می‌اندوزد ؟

نيما

معراج ناتمام من

برای فریده

تاريكم

برای فرزانه

و اين منم

زني تنها

در آستانه فصلي سرد

فروغ فرخ زاد

شیفته آفتاب

آنان به آفتاب شیفته بودند
زیرا که آفتاب
تنها ترین حقیقت شان بود
احساس واقعیت شان بود
. . .

ا.بامداد

ترانه تاریک

برای مهدی 

ترانه تاریک
بر زمینه سربی صبح
سوار
خاموش ایستاده است
و یال بلند اسب اش در باد
پریشان می شود.


خدایا خدایا
سواران نباید ایستاده باشند
هنگامی که
حادثه اخطار می شود.

کنار پرچین سوخته
دختر
خاموش ایستاده است
و دامن نازک اش در باد
تکان می خورد.
خدایا خدایا
دختران نباید خاموش بمانند
هنگامی که مردان
نومید و خسته
پیر می شوند


ا.بامداد

این وبلاگ من است